BİR YAZ RÜYASI & BİR KIŞ MASALI...

Gözlerle anlaşır insanoğlu, gözlerinin içiyle güler. Oradan dökülen yaşlarıdır acısının ifadesi. Bir hayatın tanığı bu gözler her sabah başka bir tanıklığa uyanır. Kulağın işitemediği, burnun koklayamadığı, dilin tatamadığı günahlara şahitlik eder kimi zaman. Sözsüz cümlelerin, sessiz tümcelerin kaynağıdır. Sessiz ama manalı cümlelerin...

Daha geçen seneydi. İlk defa bu hayatta öğrendiğim bir şeyle tanıştırdı beni kendi gözlerim. “Göz Yanılması”. Tabii ya, nasıl gelmezdi insanın aklına! Bu gözler sadece görürdü, bakmazdı derinden. Anlayamazdı üstü iyice kapatılmış yalanları. Hele bir de sevgi dolu bir kalbi olursa insanın. İşte bu gözler kalbe yataklık ederdi, incelemeden sadece görme eylemini yerine getirirdi. Taa kendileri buğulana kadar bu hikaye böyle devam ederdi.

Temmuz sıcağında güneşin yaktığı bedenimi soğutan göz pınarlarımdan akıp giden su damlalarıydı. Bir rüyanın kabusa dönüşmesiydi yaşanan. Hem de ne kabus. Soluk soluğa kalmış, bir bardak suya hasret kalmış vücudun bir yaz rüyasından uyanmasıydı.

Yıkılmıştı tüm duvarlar, tüm çıplaklığı ile serili manzaradan daha kolay seçti bu gözler. Aldanılmışlık vardı ya ortada, işte o an kalp sönüvermişti üstüne su dökülen bir ateş gibi. Bir sessizlik çökmüştü üstüne. Pır pır atan bir yürekti oysa birkaç dakika önce, şimdi ise durma noktasında bir çizgi...

Hayat durmuştu o an, herşey renksizdi en siyah beyazından. Gözler görmüyordu artık eskisi gibi. Feri sönmüştü bir kere. Öyle bir hataya düşmüştü ki artık konuşacak hali yoktu. Bir kenarda suç işleyen çocuğun verilecek cezayı beklemesi gibi bekliyordu kendi halinde işte. Kim cezalandıracaktı onu? Kim kilit vuracaktı? Kalp vuramazdı haliyle, günah ortağıydı sonuçta, o da suçluydu ya! Akıl girdi devreye, büyük bir cesaretle atladı ortaya.

Tartmak gerekirdi. Ölçüp biçebilmek... Filtreleme yeteneğini kazandırabilirdi işte. Bir daha aldanılmamak üzere söz vermişti herkese. Kendisi her duyuya, her organa bir şey ekleyebilse bir daha düşülmezdi bu duruma.
Karar verildi o an. “Hey zor zamanların hızırı akıl, bari sen çıkar bizi bu tutulmadan.” Bu ses yankılandı bütün damarlarda, dalga dalga yayıldı bütün hücrelere. Daha farklı bir enerji yayıldı önce. Enerjinin bir kısmı felç etti tüm vücudu, hissizleştirdi. O an için doğruydu belki bu karar. Duyguların karışmasıydı belki aklı engelleyen. “Ah! O duygular yok muydu?” Nasıl da yönlendirirdi insana bir batağa(!). Sezmişti akıl, duygularını saklayanlar içindi bu dünya. Sadece saklamak da değildi hissedilmeyecekti her şey. Akıl zaten biliyordu hepsini, kendisi hallederdi neyin ne zaman hissedileceğini.

Yaklaşık bir buçuk, iki ay sonraydı.

Akıl komutanlığındaki vücut için her şey daha iyiye gidiyordu. Yapılamaz, olmaz denen hedefler bir bir aşılıyor, hiç kapanmaz denen yaralar giderek kabuk bağlıyordu. Herşey o kadar hızla değişiyordu ki..Eskilerinin yerini büyük bir hızla yeniler alıyor, her gün bir önceki güne göre daha iyi oluyordu. Göz sürekli inceliyordu artık. Eskisi kadar çakmak çakmak bakmıyor, akla danışıyor, aklın filtresinden geçebildikten sonra ancak görüyordu birşeyleri.

Yeni bir masal başlamıştı anlaşılan. Masal dediğime bakmayın aslında. O gün her şey herkes masal değilmişcesine yaşanıyordu, yaşatılıyordu. Hızlı akan hayatı tüketen bizler sanki hiç bitmeyecek sanıverirdik ya her şeyi. Kulağımıza fısıldanmıştı çünkü çocukluğumuzda “Her şey bizim içindi.” Günler kısalırken hava soğurken şen kahkalar vardı akılda, kalpte artan sıcak bir samimiyet. Akıl izin vermişti göze. Bazı şeyleri artık kendi başına görebilirdi. Yorulmuştu ne de olsa o da, artan sorumlulukların bir kısmını devretme zamanıydı.

Bir kış masalı...

DEVAMI GELECEK