--------O Şimdi Asker 0-------

Her ne kadar her yazıyı bu blogta ben paylaşıyor olsam da ve sanki kendim bloğummuş gibi sahiplenmiş gibi görünsem de buranın bir "görünmez eli" var(dı).

Evet, o görünmezdi ve önümüzde bir 6 ay daha burada görünmeyecek. Bugün tüm arkadaşlarıyla beraber toplanıp asker öncesi ona (son bir kez) veda ettik. Asker sonrası da durum o ki çok fazla görüşemeyeceğiz.

It is over!I'm done.

Bugün bir şey daha anladım. Ayrılan yollar bir daha zor keşişiyor. Birileriyle zaman geçirirken o anın tadını çıkarman gerekiyor, daha sonradan dönüp pişman olmamak ve "Keşke" dememek için.

Sana hayırlı tezkerler "Invisible Man"

Sen benim hayatımda hep bir görünmezi oynamıştın aslında. Şmdi hakikaten yavaş yavaş hayatımdan çıkarken sana "Yolun açık olsun." demekten başka bir şey gelmiyor içimden. Zaten yanımdayken zar zor yakalayabildiğim ve görebildiğim kişiyle bundan sonra sadece şartlar elverirse, yol düşerse, binbir ihtimal biraraya geldiğinde karşılaşabilirim.

Arkadaşlıklar için söylenen ne kadar iyi söz varsa hepsi birer palavra aslında. İkimiz de aynı kavşağı kullanan sürücülerdik. Aynı zamanda, aynı kavşakta bulunmamız nedeniyle belli bir temasımız olmuş olsa da trafik ışığı yeşile yandı mı başka kavşaklara, beşka dönüm noktalarına ilerlememiz gerekiyor. İlerlemeliyiz; çünkü arka arabaların sürücüleri o iğrenç sesli kornalarını çalmamalılar. İlerlemeliyiz; çünkü az ötede bizi bekleyen, belki de beklemekten yorulan bir başka sürücü var. Ve yine ilerlemeliyiz; çünkü daha önce de beklememizden ötürü kaçırdığımız, kırmızıya yakalandığımız anları bir daha yaşamamalıyız.

Şu an aklımdan Huzur Apartmanının 1. Katında ortak yaşadığımız evin kapısını kapatışım geliyor. Verilen onca söze rağmen üstte sayılan nedenlerden dolayı bir daha o kapının diğer tarafına adım atılamıyormuş.

Bugün bana sorduğun "Hiç eski (kız) arkadaşlarını hatırlamıyor musun?" sorusuna verdiğim olumsuz cevabın nedeni de bu aslında. Hayır, hatırlamamayı ve çoğu kez unutmayı yeğliyorum.Çünkü bir daha diğer tarafa çok zor geçiliyor ve hatta geçilmiyor. Bitti mi bitiyor. Bir başka deyişle, IT's over!I'm done! demek kalıyor sadece.

Hayat bir şekilde İstanbul'da devam ediyor, her ne koşulda olursa olsun. Yalnız veya bir başka kişiyle beraber. Zor veYA kolay.

Ve yine karar verme zamanı gelip de yaklaşıyor. Kısacası "Aynı ben! Fakat farklI kavşaklar!" Her sistemde olduğu gibi biz de kendi konumumuza, yerimize alışmalıyız artık. Ve doğanın kanunu gereği alışacağız!

HERŞEY İÇİN ÇOK SAĞOL!Hayırlı tezkereler!

lmc